با سيستم درون‌خطي و برون‌خطي گنجينه ياد آشنا شويد

عصر ارتباطات و فناوري اطلاعات است. رفته رفته مرزهاي دسترسي به دانش و اطلاعات از بين مي‌رود و همه چيز جهاني مي‌شود. هر اتفاق، خبر، يا پديده‌اي در هر كجاي عالم هستي به وقوع بپيوندد در كوتاه‌ترين زمان ممكن و با كيفيت عالي صوتي، تصويري و با كم‌ترين هزينه و زمان در اختيار همگان قرار مي‌گيرد. هر پيغامي در عرض چندثانيه به دورترين نقاط جهان ارسال و يا دريافت مي‌شود؛ مهم‌ترين گزارش‌هاي پژوهشي در عرض چندثانيه در دسترس است؛ ميليون‌ها منبع علمي-پژوهشي بدون منت و هزينه اضافي در اختيار شما قرار دارد. قدر اين موقعيت را بايد دانست. يادگيري الكترونيكي فراهم كردن شرايط يادگيري در هر مكان و هر زمان با بهره‌گيري از انواع ابزارها و رسانه‌هاي مدرن صوتي و تصويري و چندرسانه اي مي‌باشد. اينك ديگر ديوارهاي مدرسه چارچوبي براي يادگيري شما نيستند؛ همه جا مكان يادگيري است. هر زمان كه اراده نماييد تنها با داشتن يك رايانه مي‌توانيد به دانش دسترسي پيدا كنيد. اين درحالي است كه چند دهه قبل، پدر و يا مادر شما مجبور بودند براي بهره‌مندي از كلاس درس، ساعت‌ها پياده روي كنند و در يك نظام سخت‌گيرانه و زير تنبيه‌هاي معلم و يا مكتب‌دار بياموزند. يادگيري الكترونيكي فراهم كردن شرايط يادگيري در هر مكان و هر زمان با بهره‌گيري از انواع ابزارها و رسانه‌هاي مدرن صوتي و تصويري و چندرسانه اي مي‌باشد. يادگيري الكترونيكي داراي مزايا و محاسن بسياري است كه از

جمله آن‌ها مي‌توان به موارد زير اشاره نمود

امكان ارتقاي سريع و موثر سطح علمي دانش‌آموزان؛
سهولت دسترسي به منابع مختلف آموزشي؛
امكان دسترسي فراگير به آموزش در هربيست و چهار ساعت و هفت روز هفته؛
كاهش هزينه‌هاي آموزش، امكان ثبت و ضبط فعاليت‌ها و پي‌گيري مستمر پيشرفت تحصيلي
بهره‌‌گيري از مدل‌ها و روش‌هاي متنوع آموزش و يادگيري؛
امكان بهره‌مندي از بهترين معلم‌هاي كشورگنجينه ياد با بهره‌گيري از امكانات و تسهيلات فراوان يادگيري الكترونيكي، سعي دارد يادگيري شما را تسريع كرده و عمق بخشد. در اين گنجينه از دو نوع يادگيري الكترونيكي بهره‌گرفته شده است
يادگيري الكترونيكي به صورت برون خطي (Offline) در قالب سي‌دي‌هاي آموزشي
يادگيري الكترونيكي به صورت درون خطي (Online) از طريق سايت اينترنتي

من برگشتم

مدتی بود که پیدام نبود. نه توی وبلاگ و نه تو هیچ جای دیگه. همه لطف داشتن و نگران شده بودن. حتی دکتر عطاران عزیزهم به من زنگ زدند و مطمئن شدن هنوز سالم هستم. خوب از امشب می خواهم روال پیش را در وبلاگ پیاده سازی کنم. من اکنون در یکی از فراگیرترن پروژه های یادگیری الکترونیکی با عنوان گنجینه یاد (یادگیری الکترونیکی درس) درگیر هستم که سعی می کنم اطلاعاتی جالب در مورد این بسته نرم افزاری به شما ارایه کنم. با این بسته، ما یادگیری الکترونیکی در تمامی مقاطع را خواهیم داشت و از امکاناتی چون آزمایشگاه مجازی، فیلم های آموزشی، پویانمایی تعاملی و... استفاده خواهیم کرد. از فردا شب سعی می کنم وبلاگ را هر روز به روز کنم. امیدوارم شما هم تعامل خودتون را با من از دست ندهید و بتونم همیشه از نظراتتون

استفاده کنم

پايان نامه های ما دانشجویان

چند روزی است که به شدت درگیر پایان نامه هستم و کمتر وقت می کنم در وبلاگ چیزی بنویسم. یکی از دوستانم هفته پیش پیشنهاد پژوهشی خود را برای پایان نامه ارایه کرد، ولی آن در شورای دانشکده رد شد. راستش همیشه با خود فکر می کردم، در مقطع کارشناسی ارشد ما باید یک سری از دانش ها را داشته باشیم و برای همین همواره تلاش کرده ام که در زمینه های ضروری مثل روش تحقیق، آمار و... چیزی از دیگران کم نداشته باشم. اما وقتی پیشنهاد پژوهشی همکلاسی خود را دیدم، تازه متوجه عمق فاجعه شدم. راستش من تاکنون هیچ گاه پارادوکس هایی به این معنی داری ندیده بودم. فکرکنید نوع تحقیق پس رویدادی، هدف ها و سئوال ها از نوع همبستگی و روش پژوهش شبه آزمایشی و در نهایت آزمون آماری مورد استفاده تی-استیودنت باشد. واقعاً یک آش به تمام معنا که هیچ چیز آن درست نیست. من پیشنهاد پژوهشی را از همکلاسیم گرفتم و اصلاحاتی را به او گوشزد کردم، ولی استاد راهنما با نظر من موافق نبود، برای همین یک ساعت با او بحث کردم ولی نتیجه اش فقط خراب شدن اعصاب من بود. شاید در اینجا لازم است علاوه بر ضعف استاد راهنما به ناتوانی دانشجویان کارشناسی ارشد هم اشاره نمود. اگر واقعاً این دانشجو از مباحث روش تحقیق و آمار آگاهی داشت اجازه می داد که چنین طرحی برای تصویب به دانشکده و یا حتی شورای گروه ارایه شود. نمی دانم بهتر است که شما خود قضاوت کنید که واقعاً تقصیر این همه

اشتباه با کیست؟ نظر خود را برای بنویسید

رويکرد ترکيبی در پژوهش

چندی پيش يکی از دوستانم مقاله‌ای را با عنوان "پژوهش ترکيبی: رويکردی نوين در پژوهش‌های تربيتی" جهت مطالعه برايم ارسال کرد. اين مقاله حاصل مطالعات او در زمينه اين رويکرد جديد بود که می خواست در يکی از مجله‌های علمی-پژوهشی کشور به چاپ برساند. من مقاله را خواندم و از آن نکات بسيار جالبی دستگيرم شد. اما با برخی مفاهيم به کار برده شده در مقاله مشکل داشتم. آن‌ها بد ترجمه شده بود و دقيقاً مشخص نبود منظور مولف از بيان آن‌ها چيست. تا اين‌که در روز اول همايش انجمن مطالعات برنامه درسی با سخنرانی استاد دکتر کيامنش، به خوبی اين مفاهيم برای من روشن شد. در زير بحث کوتاهی را در زمينه پژوهش ترکيبی ارايه می‌کنم که اميدوارم

مورد توجه دوستان قرار گيرد

ادامه

با من همراه شويد

دوست دارم که از امشب با من همراه شويد. قصد دارم گزارش برخی سخنرانی های همايش هفتم انجمن را که خودم در آن ها حضور داشتم برای شما بنويسم. ابتدا به بحث از پژوهش ترکيبی خواهم پرداخت که توسط استاد دکتر کيامنش ارايه شد. سپس در فرصت بعدی می خواهم به بحث در مورد عمومی گرايي و تخصص گرايي در برنامه درسی بپردازم. اين بحث توسط استاد دکتر محمود مهرمحمدی ارايه گرديد و سپس در يک ميزگرد تخصصی توسط هفت کارشناس برجسته در حوزه های مختلف مورد تحليل قرار گرفت.علاوه بر اين دو سخنرانی، کارگاهی نيز در زمينه مقاله نويسی در روز پنج شنبه ارايه شد. در اين کارگاه دکتر سنگری، دکتر عطاران و سرکار خانم دکتر گويا به سخنرانی پرداختند که به برخی نکات مطرح شده در اين کارگاه هم اشاره می کنم. هر شب

يکی از اين مباحث را می توانيد روی وبلاگ مشاهده کنيد

همايش هفتم و اجرای من

روز دوشنبه بود. برای ملاقات با دکتر افشار مهاجر استاد دانشگاه هنر و دکتر عطاران به تهران آمده بودم. ساعت 9 صبح ابتدا در دانشگاه هنر به بحث با دکتر افشار مهاجر در مورد مسايل مربوط به طراحی گرافيک کتاب درسی نشستيم. پس از پايان بحث، به سرعت خودم را به دانشگاه تربيت معلم و دفتر دکتر عطاران رساندم. می خواستم با ايشان در مورد پايان نامه مشورت کنم و مثل هميشه از راهنمايي‌های خوبشان استفاده نمايم. ولی در اين ديدار، آن قدر تلفن همراه دکتر زنگ زد که دلم می خواست آن را بگيرم و خودم خاموش کنم. اين تلفن‌های مکرر مربوط به مسايل همايش هفتم انجمن مطالعات برنامه درسی بود. همايش قرار بود روز چهارشنبه و پنج شنبه در دانشگاه ما برگزار شود. يکی از تلفن‌ها که نگرانی دکتر را در پی داشت مربوط به آمدن دو مهمان مالزيايي اين همايش به فرودگاه امام خمينی بود. آن‌ها در فروردگاه سرگردان شده بودند و هيچ کس برای استقبال از آن‌ها نرفته بود. استاد با نگرانی و در عين حال خنده می‌گفتند بد نيست اين‌ها همايش به سبک ايرانی را هم تجربه کنند. بحث ما در مورد پايان نامه به جايي نرسيد و من پس از آن، راهی کرج شدم تا ديداری با دوستان تازه کنم. روز سه شنبه به تهران بازگشتم و با دکتر علی عسگری دبير علمی همايش ديدار کردم. قرار شده بود من در اين همايش نقش مجری را هم داشته باشم، برای همين دقيقاً برنامه‌ها را با ايشان مرور کردم تا مشکلی در اجرای مراسم افتتاحيه پيش نياييد. يکی از نکات جالبی که در اين حين اتفاق افتاد برکناری مهندس نويد بود. ايشان اولين سخنران همايش بودند و با برکناريشان، برنامه ما به کلی به هم ريخت. بالاخره برنامه جديدی تنظيم شد و من بعد از ظهر تا اواخر شب به اجرای اين مراسم فکر می‌کردم، باور کنيد کار راحتی نبود. هرچند من تجربه سخنرانی در همايش‌های مختلف را داشته‌ام ولی هيچ‌گاه مجری نبودم. صبح پنج شنبه خود را به سرعت به مکان همايش رساندم و برنامه با 7 دقيقه تأخير آغاز کردم. ابتدا شعری در ستايش پروردگار يکتا خواندم و سپس شروع به خوش آمد گويي به مهمانان نمودم. پس از صحبت‌های من، اولين سخنران رئيس دانشگاه جناب آقای دکتر طاهری زاده بودند. ايشان ضمن تأکيد براهميت اين همايش از همه زحمت کشان در عرصه تعليم و تربيت تشکر کرده و ياد استاد علي محمد کاردان را گرامی داشتند. پس از اين چند سخنرانی ديگر به ترتيب از دبير علمی همايش، استاد دکترعليرضا کيامنش و استاد دکتر محمود مهرمحمدی داشتيم که مشروح آن‌ها را بعداً می‌نويسم. در مراسم افتتاحيه برنامه ای هم جهت گرامی داشت ياد استاد علي محمد کاردان در نظر گرفته شده بود. در اين مراسم ابتدا من خلاصه‌ای از بيوگرافی ايشان را خواندم و سپس استاد دکتر شريعتمداری به سخنرانی در رابطه با ايشان پرداختند. من در خواندن بيوگرافی يک اشتباه هم داشتم که خيلی بد بود. دکتر علی عسگری، عطاران و مهرمحمدی همه آن را به من گوشزد کردند. باور کنيد انسان وقتی دارد به سرعت از روی متنی می خواند زياد به محتوا فکر نمی‌کند. به هر حال برنامه افتتاحيه سرانجام با 10 دقيقه تأخير به پايان رسيد و همه خود را برای شرکت در سخنرانی ها آماده کردند

عکس هايي از همايش اهواز

چندتا عکس که از سالن همايش و هم چنين دانشگاه شهيد چمران گرفته ام. برای ديدن هر عکس بر روی پيوند ارايه شده کليک کنيد

تصوير1

تصوير2

تصوير3

تصوير4

تصوير5

گزارش همايش اهواز

از اين‌که گزارش اين همايش را کمی دير می نويسم از همه عذر خواهی می کنم. وقتی پس از کيلومترها و ساعت‌ها قطار ما وارد اهواز شد، احساس کردم پای به سرزمين جديدی گذاشته ام. در راه همه جا سبز سبز بود و ديوار خانه‌ها آن قدر کوتاه، که انسان آزادی را با همه وجود احساس می کرد. ساعت 9 صبح بود که قطار ما به اهواز رسيد، به سرعت از قطار پياده شدم و به سمت مکان همايش حرکت کردم. در راه يکی از مردم خون گرم اهواز مرا همراهی می کرد. مردی جوان که در معدنی در ارمنستان مشغول کار بود. ابتدا او لطف کرد و مرا اشتباهی به دانشگاه آزاد برد. بنده خدا فکر می‌کرد منظور از پرديس دانشگاه همان دانشگاه آزاد است. وقتی به آن‌جا رسيديم. من با تعجب از او پرسيدم مگر دانشگاه شهيد چمران اينجاست. او که تازه متوجه اشتباه خود شده بود از من بسيار عذرخواهی کرد و مجدداً مرا با يک ماشين راهی دانشگاه شهيد چمران نمود. وقتی به دانشگاه رسيدم ساعت نزديک 10 صبح بود. به سرعت به همراه دوستم امير مثنوی به سالن رفتيم و شاهد مراسم افتتاحيه همايش بوديم. پس از مراسم افتتاحيه، نماز و نهار، ارايه مقاله ها در دو سالن آغاز شد. برنامه مراسم بسيار منظم بود ولی گاه به دليل کم لطفی برخی دوستان و عدم حضور در همايش به اجبار برنامه سخنرانی‌ها دچار اشکال می‌شد. در کل، همايش بسيار خودمانی بود و فاصله زيادی با همايش‌های رسمی آن‌چنانی داشت. مقاله‌هايي که در اين همايش ارايه شد، برخلاف انتظار من ضعيف بود. شايد اگر اين مقاله ها 5 سال پيش در همايشی مشابه ارايه می‌شد کسی خرده نمی گرفت. ولی در کشور ما که يادگيری الکترونيکی طی چند سال گذشته پيشرفت زيادی کرده است ارايه مقاله‌هايي در زمينه فوايد و يا ضرورت يادگيری الکترونيکی به نظر خسته کننده و غير مفيد می‌رسيد. دکتر سراجی می‌گفت: بزرگواری از دانشگاه مشهد، جهت دريافت مطالب مفيد و راهبردی در زمينه دانشگاه مجازی به اهواز آماده بود. او از اين که در اين همايش شرکت کرده بود احساس خوبی نداشت، چون هيچ چيز دستش را نگرفته بود. من فکر می کنم دو مسأله باعث چنين موردی شده بود: اولاً اين که اهداف همايش خوب تعيين نشده و منطبق با نيازهای امروز يادگيری الکترونيکی ايران نبود، ثانياً داوری مقاله ها با جهت گيری خاصی صورت گرفته، و سعی شده بود تمامی مقاله‌هايي که برای ارايه انتخاب می‌شود از اعضای هيأت علمی دانشگاه‌ها باشد. من خود شاهد مقاله‌های بسيار خوبی بودم که به وسيله دانشجويان و در قالب پوستر ارايه شده بود. به هر حال نمی خواهم زحمات دوستان را زير سئوال ببرم، فقط قصد دارم نکاتی را جهت بهتر برگزار شدن همايش‌های بعدی گوشزد کنم. نکته ديگری هم که به نظرم قابل ذکر است مکان نصب پوسترها بود. بايد تلاش شود در همايش‌ها، پوستر‌ها در جايي مناسب نصب شود تا افراد بتوانند به خوبی از آن‌ها بازديد کرده و با نظر مولفان آشنا شوند. در اين همايش گاهی سخنران‌ها نيز کارهای جالبی را انجام می‌دادند که به نظرم ذکر آن‌ها خالی از لطف نيست. يکی از سخنران‌ها وقتی جهت ارايه مقاله خود پشت تريبون قرار گرفت، با تعجب متوجه شد که پاورپوينت او به هم ريخته است. او حدود نيم ساعت داشت به پاورپوينت ور می رفت و آخر هم بدون آن که هيچ چيز بگويد پايين آمد. انگار که همه چيز در همان پاورپوينت نهفته بود. اين رويکرد اشتباه در همايش های ما وجود دارد، که سخنران‌ها می‌خواهند با خواندن مطالب از روی صفحه خيال خود را راحت کنند. نکته جالب ديگر سخنرانی يکی از دوستان بود، که به مناسب سال نوآوری و شکوفايي اقدام به ارايه مقاله خود به صورتی جديد نمود. او ابتدا همه اسلايدها را نشان داد و بعد تازه شروع به حرف زدن کرد. اين نوآوری ايشان آن‌قدر جالب بود که ما بعداً کلی خنديديم. البته در مکان همايش هم زير لب دوستان چيزهايي می گفتند که ذکر آن‌ها اين‌جا جالب نيست. در پايان، همايش فناوری آموزشی در عصر اطلاعات و ارتباطات با يک بيانيه نهايی به خاتمه پذيرفت. باز گوشزد می کنم که ضعف مقاله‌ها دليل بر رد زحمات دوستان بزرگوار ما در اهواز نيست. برای همه آن دوستان آرزوی توفيق و

سلامتی می کنم

دسترسی به مقاله های همايش ها

يکی از دوستان از من خواسته بود بگويم، او چگونه می تواند به مقاله های تمام متن برخی از همايش های معتبر در زمينه فناوری های آموزشی دسترسی پيدا کند. به اين دوست و همه کسانی که علاقه مند هستند به مقاله ها دسترسی پيدا کنند، پيشنهاد می کنم سری به آدرس زير بزنند. من که خير

ديدم حالا شما را نمی دانم

http://portal.acm.org/portal.cfm

يادگيری الکترونيکی: همين حالا

ديگه وقت اون رسيده که کمی در مورد همايش فناوری آموزشی در عصر اطلاعات و ارتباطات صحبت کنيم. اين را می گويم چون فردا می خواهم به سمت اون جا حرکت کنم. اين همايش علی رغم بسياری از نقاط قوت مثل ساير همايش ها تاکنون نقاط ضعفی هم داشته است. شايد اولين نقطه ضعف اين همايش تفاوت بين نام همايش و اهداف آن باشد. آيا تنها فناوری آموزشی در عصر اطلاعات، يادگيری الکترونيکی است. بهتر نبود نام همايش را به جای نام فناوری های آموزشی، يادگيری الکترونيکی می گذاشتند. دومين مسأله که فکر من را به خود مشغول کرده، نتيجه داوری های اين همايش است. اين را به خاطر خودم نمی گويم. بيشتر به خاطر بسيار از دوستانم می گم که خود شاهد بودم با چه حرارتی مقاله هايشان را آماده و برای اين همايش ارسال کردند. جالب اين که حتی يکی از مقاله های خود من که با استاد دکتر سيد علی سيادت بود به خاطر نام ايشان مورد داوری قرار گرفت و مقاله ديگر که نام امير مثنوی روی آن بود چند روز بعد از ارسال نتيجه داوری اش اعلام شد. نمی دانم، فکر کنم داورهای بخش دانشجويي همايش بسيار پرکار بودند و نتيجه سه بار داوری تنها پس از چند هفته اعلام شد. بدون آن که به نوع قضاوت ها اشاره ای شود. اين را می گويم که به دوستان بگويم بهتر است به جای فکر کردن به نام و آوازه افراد به توانايي های آنان توجه کنند. اگر يادتان نرفته باشد در هشت سال دفاع مقدس اين جوانان بودند که خاک اين وطن را حفظ کردند و حالا در عرصه علم و دانش نيز مسلماً بچه های خوب اين مرز و بوم هستند که هر روز افتخار می آفرينند و کشور را در همه عرصه ها به اين پيشرفت ها رسانده اند. با همه اين حرف ها باز دست همه مسئولين اين همايش را می بوسم و به همه آن ها خسته نباشيد می گويم. چون کاری که آن ها کردند نقشی تعيين کننده در آينده خواهد داشت. گردهم جمع شدن کارشناسان يک رشته، نتيجه ای جز بالندگی آن و همچنين آغاز حرکتی پايدار برای فردايي بهتر به دنبال ندارد.

به اميد خدا در اهواز همه دوستان را خواهم ديد